İlk hatırladığım yataktan kalkmamaktı.
Muhtemelen ilkokul 2. Sınıftaydım. Okulumuz sömestr tatiline girmişti. Sabah erkenden uyanmanın bir manası yoktu iki hafta boyunca. Doyasıya uyumak istiyordum.
Sabah saat 08:00. Annem başıma gelmiş. Oğlum hadi uyan işe gideceksin diyor. İş denilen, babamın yıllarca sanayide işlettiği demirci dükkanı. Uyurken aklımın bir köşesinde vardı aslında uyandırılmak. Belki de sabah ilk gözümü açtığımda uyuyor numarası yapmıştım. Sonuçta, annemin babamın ısrarı ile uyandırılma dürtüsüne mahzur kaldım.
Bir çok kez olduğu gibi suratsız bir şekilde kahvaltı masasına oturdum. Edebildiğim kadar kahvaltı ettim, içimdeki nefreti ve öfkeyi bastırarak. Karşımda babam, anlıyor ve biliyordu içimdeki öfkeyi ama bir adım geri atmıyordu.
Eski model arabamıza binip sanayideki dükkanımızın yolunu tutuyorduk. Yolda yarı uyumaklı yarı uyanık geçen şeritleri seyrediyordum.
Dükkanının kapısını besmele açtıktan sonra kendine has kokusunu yıllar boyunca unutmayacağımı bilmezdim. Kesilmiş demir ve kaynak yapılmış metal kokusu. İşlemişti dükkanımızın içerisine.
Sabah ki nefretim bir anda kaybolup da kendimi işe verdiğimde o emeğin hazzını duyardım daha 7-8 yaşında. Çok kez babamın sillesini yemişimdir azarını işitmişimdir. O anlarda içimden öfke ve nefret eksik olmazdı babamın tepkilerine.
Gel zaman git zaman, mühendis oldum. Özel sektörde çalıştım. Bir sürü personelden sorumlu oldum. Yeri geldi tanıdığımın işletmesinde yardımcı oldum. Öyle bir zaman geldi ki, zamanında babamın sillelerinin azarlarının ne anlama geldiğini öğrendim.
Kızdığımız zamanlar oldu, nefret ettiğimiz zamanlarda, fakat hayatı bize öğrettiğini çok geç anladık.
Ne mutlu bana ki kendisi hayatta iken, geçmiş zamanlarda ona duyduğum öfke ve nefreti dile getirip, bu duygularımın yanlışlığını daha sonraki hayatımda gördüğümü dile getirmiştim.
Alaylıyım ben meslekte. Demirde çelikte kaynakta. Bir ustanın yanında yetiştim. Var olsun ki bana hayatı öğretmiş.
Başta esnaf babaları olmak üzere, tüm ustalara…
