Otogarda karşıladığım annemi evine bırakmış fırına uğramış ekmek alıp kendi evime gitmek üzere arabama binmiştim. 100 metre gittikten sonra sessizde olan telefonumun tesadüf eseri titreşimini duydum. Telefonu açtım. Eşim panik bir şekilde ”babam rahatsızlanmış gider misin hemen” dedi. Hızla eşimin babasının evine gittim. Apartmanın önünde kimseyi göremeyince geri aradım ve aşağı inebileceklerini söyledim. O an anladım babamın öldüğünü…
Yanlış eve gitmiştim. Rahatsızlanan benim babamdı. Annem eve girip de babamın yerde cansız bedenini görünce öncelikle inanmamış öldüğüne. Nasıl olduğunun farkına varmadan tüm gücü ile bağırması sonucu tüm apartman eve koşmuş. O sırada eşimi arayıp bana iletmesini istemiş. Eşimde telefonda direkt olarak söyleyemediği için babamın rahatsızlandığını söylemek istemiş. Yanlış eve gittiğimi anladığımda durumun ne olduğunu fark etmiştim. Hemen annemi aradım ve ağlamaklı sesini duyduğunda öğrendim babamın öldüğünü.
Acele ederek babamın evine gittim ve banyo kapısının önünde cansız bedenini gördüm. Doktorun gelmesi ile birlikte kalp krizi geçirdiğini ve hızlı bir şekilde can verdiğini öğrendik. O anları anlatmam neredeyse imkansız. Bir gece önce birlikte oturmuş Fenerbahçe maçını izlemiş sohbet etmiştik. Hiç bir sağlık sorunu olmamakla birlikte daha yakın zamanda doktor kontrollerini yaptırmıştı. İsyan etmenin nasıl bir his olduğunu o an çok iyi anlamıştım.
Eşim hamileydi. Bir erkek çocuğumuz olacaktı. Babam sabırsızlıkla torununun doğacağı günü bekliyordu. Heyecanı gözlerinden, sözlerinden, davranışlarından apaçık anlaşılıyordu. Yanlış hatırlamıyorsam babamın başında ağlarken torununu göremeyecek olmasından dolayıydı tüm isyanım. Çok zor bir dönem geçirdik. Bu ani gidişi kabullenip hazmetmek mümkün olmadı. Hala evinde oturuyor, onlara gittiğimizde babamın odasına girip onunla şakalaşacakmışım gibi hissediyorum. Hayatın acımasız yönünü daha önce hiç bu şekilde tecrübe etmemiştim.
Babamın vefatından 4 ay sonra oğlumu kucağıma aldım. Babalık hissinin nasıl bir şey olduğunu bebeğinizi kucağınıza almadan anlayamıyorsunuz. Hemşireler doğumhaneden oğlumu getirdiklerinde babamın arkasından nasıl ağladıysam oğlumu görünce, dokununca da bir o kadar ağladım. Gidenin ve gelenin arkasından dökülen gözyaşları bir babanın gidişine bir babanın doğuşuna akıyordu.
